Treinen

Wat is dat toch met treinen? Ik kan mij goed herinneren dat, als ik vroeger naast iemand kwam zitten, ik de persoon in kwestie gedag zei en vroeg of ik naast diegene mocht zitten. Niet dat als deze persoon minachtend “nee” zei, ik daar niet was gaan zitten, maar dit is nog nooit gebeurd.
Op elke 2-persoons ‘bank’ zit tegenwoordig 1 persoon en dit houden treinreizigers vol totdat er echt geen andere keuze meer is. Treinreizigers zitten graag alleen. Koptelefoontje op, telefoontje in de hand en af en toe een blik naar buiten werpen. Er wordt geen gedag meer gezegd, er wordt niets gevraagd. Iemand ploft naast je neer, probeert zo weinig mogelijk oogcontact te maken en houdt dit vol totdat hij of zij weer uitstapt. Het praatje wat ik wel eens had in de trein met oudere mensen is er niet meer. Nu ik dit zo schrijf kijk ik eens op van mijn telefoon, kijk wat naar buiten en luister naar de tekst die door mijn koptelefoon schalt.
Gelukkig zit er niemand naast me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.