Bovenstaande foto plaatste ik een paar maanden geleden. Lachend op het strand, een wijntje, dit lijkt allemaal alsof het een prachtige dag was. Immers deelt niemand graag slechte momenten van zichzelf. Ook niet in het bijschrift.

Voorafgaand aan deze foto had ik net dagenlang in bed en op de bank gelegen. Ik was namelijk door verschillende artsen geadviseerd om voorlopig mijn leven on hold te zetten omdat ik met een burn-out kampte. Ik was volledig opgebrand door verschillende dingen die waren voorgevallen in het jaar voorafgaand. Zonder het doktersadvies had ik deze stap ook moeten nemen, want als je eenmaal dit punt bereikt hebt, kun je simpelweg niets meer. Je lichaam werkt niet meer zoals het hoort. Ik werd vergeetachtig, kreeg hartkloppingen, mijn zicht werd met vlagen slecht, ik kon niet slapen van de stress en áls ik dan sliep droomde ik over stress situaties.

Het moment op deze foto werd vastgelegd door mijn vriend. We besloten naar het strand te gaan zodat ik weer wat frisse lucht tot me kon nemen. Zeelucht doet iedereen immers goed. Ik kleedde mij in dagen weer eens fatsoenlijk aan maakte mij op. Eenmaal daar aangekomen was het steenkoud, maar binnen was het heerlijk en de zonsondergang kijken deed me goed. Op dat moment besloot ik een wijntje te bestellen om te proosten op de mooie dingen die ook heus nog bestaan, maar gewoon even wat lastiger te zien waren. Één wijntje. In lange tijd weer proosten op wat positiviteit.

Na enige tijd voelde ik mij weer iets beter en kon ik werk weer gaan opbouwen. Dit was doodeng, maar ik ging er met volle moed in. Ik werd goed ontvangen en ik kreeg het idee dat mensen begrip hadden voor mijn situatie. Ik weet niet hoe anderen dit ervaren, maar ik voelde mij in die periode thuis zo ontzettend schuldig tegenover mijn werk en collega’s. Terugkomen met dit begrip vanuit collega’s was dus ook enorm fijn.

Helaas was dit niet helemaal de situatie. Ik begreep dat er iemand of meerdere mensen bij mijn directeur waren geweest om hem op mijn foto op Instagram te wijzen. De foto op het strand, waarop ik lach met een wijntje in mijn hand. Ik weet niet wie dit was of waren en dat wil ik ook helemaal niet weten.
Mijn directeur heeft mij, terwijl ik huilend aankondigde dat ik voorlopig niet meer kon komen, op het hart gedrukt om er op uit te gaan. “Ga naar het strand, ga leuke dingen doen, ga lekker sporten, doe waar je echt zin en behoefte aan hebt”. Op het moment dat je hier dus een keer aan toegeeft, is het extra vervelend om dit achteraf te moeten horen.

Moraal van dit epistel; kijk verder dan je neus lang is. Vraag je eens af hoe het met een ander gaat, laat iets van je horen, stuur een kaartje of een berichtje. Als je niet de behoefte voelt om dit te doen is dit absoluut geen probleem, maar voel dan ook niet de behoefte om over een situatie te oordelen.

Er gaat altijd een verhaal vooraf aan jouw mening. Wees voorzichtig met het geven van jouw mening als je dit verhaal niet kent.